Verloren

Na de zwemles drinken we warme chocolademelk in het café, omdat we al de hele dag overal te laat kwamen en even tijd nodig hebben om het gevoel te krijgen dat we niet meer achter de klok aan lopen te rennen. S lepelt slagroom van een bordje in zijn glas. Zijn trui is net zo rood als zijn lippen. Hij ziet er moe uit. Zijn huid is bijna doorzichtig en hij heeft blauwe kringen onder zijn ogen. Ik kijk naar de schuifdeuren waar ouders en kinderen in en uit gaan. Het wordt steeds later donker buiten.

’Mama ik heb mijn tong verbrand!’ roept S. Hij steekt zijn tong uit. ‘Is hij zwart?’

Ik lach en zie de paniek in zijn ogen naar een vraag veranderen.

‘Neehoor, hier drink maar wat water,’ zeg ik.

‘Echt niet?’ Weer steekt hij zijn tong uit.

‘Laat me eens goed kijken,’ zeg ik en kom naast hem zitten om zijn tong te inspecteren.

‘Niets aan de hand, geen spikkeltje zwart, gewoon voorzichtig drinken met kleine slokjes.’

‘Dat probeerde ik ook, maar het ging mis.’

‘Dat is niet erg, dat kan gebeuren, er gaan altijd wel dingen mis.’

‘Echt altijd?’

‘Ja, altijd, ik heb geen dag gehad dat absoluut alles helemaal goed ging.’

‘Absoluut alles is ook wel heel veel.’

Ik knik.

‘En helemaal ook toch?’

‘Ja.’

‘Dus absoluut alles helemaal is echt zo…’ hij denkt na, ‘zo…zo veel als kan, meer kan niet toch? Jij houdt absoluut alles helemaal van mij en van papa. En ik houd absoluut alles helemaal van jou en van papa en van Dokus.’

‘Dat is absoluut alles helemaal waar,’ zeg ik.

‘De waarheid,’ zegt S, ‘wat betekent -heid eigenlijk? Wijsheid, snelheid, veiligheid…’

‘Ik weet niet of het wel iets betekent.’

‘Alles betekent toch iets?’

‘Sommige dingen verliezen hun betekenis.’

‘Hoe dan? Kan ik ook betekenis verliezen? Als ik dood ben bijvoorbeeld?’

‘Jij gaat nooit dood, dat hadden we toch afgesproken?’

‘Ohja, maar jij ook niet dan en papa ook niet. Hoe oud worden poezen?’

‘Tussen de vijftien en de twintig meestal, maar twintig is wel echt oud.’

‘Wat betekent het dat een poes negen levens heeft? Hebben mensen ook negen levens? Mama?’

Ik kijk op, ‘je vraagt zoveel,’ zeg ik, ‘ik ben een beetje moe.’

Het gezicht van S staat zo teleurgesteld dat ik moet lachen. 

‘Sorry jongetje, het was een lange dag, zullen we naar huis fietsen?’

De glazen schuifdeuren knippen ons naar buiten. Er staat zoveel wind dat we onze ogen moeten dichtknijpen.

‘Mama?’

‘Ja…’

‘Mag ik nog één ding vragen? Als iets zijn betekenis verliest, kun je het dan nog wel zien? En nog één allerlaatste vraag. Kun je de betekenis dan ook weer terugvinden of is hij voor altijd kwijt? En waar is de betekenis dan?’ 

‘Misschien is er wel een gevonden voorwerpen voor betekenissen,’ zeg ik, ‘dat zou leuk zijn toch? Misschien bestaat er wel een koninkrijk van verloren betekenissen en mag je daar helemaal zelf kiezen wat alles en iedereen betekent, want alles en iedereen is toch al verloren.’

‘Nee mama, nu ga je te ver,’ zegt S en klimt op de fiets.