

Anna van Gerve
schrijver, beeldend kunstenaar
schilderijen
Portretten (2025-...)
In dit lopende project portretteer ik naaste familie en vrienden. De portretten zijn figuratief en herkenbaar; iedereen die geportretteerd wordt, blijft duidelijk te identificeren. Tegelijkertijd gaat het project verder dan puur realisme: kleur, compositie en penseelvoering worden bewust ingezet om de persoonlijkheid, emoties en verhalen van de geportretteerden zichtbaar te maken.
![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
|---|---|---|---|
![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
Ingehouden Tijd (2026 - ...)
In deze serie richt ik me op de wereld van het langebaanschaatsen.
Ik heb de schaatsers niet in actie vastgelegd maar in momenten van concentratie en wachten; vlak voor het startschot of na de rit, terwijl duidelijk wordt of hun tijd standhoudt
Deze schilderijen tonen de intense mentale voorbereiding en de druk waar deze atleten mee te maken krijgen, maar ze reflecteren ook bredere thema's. Voor mij staan ze voor de constante prestatiedruk, de gewoonte om onszelf met anderen te vergelijken en de nadruk op resultaten die we overal in onze samenleving terugzien.
![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
|---|---|---|---|
![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
![]() |
Figuur in landschap (2026 -...)
Waar mijn focus voorheen uitsluitend op portretten lag, merk ik dat ik steeds meer getrokken word door de weidsheid van het landschap. In deze nieuwe serie schilderijen onderzoek ik hoe de menselijke figuur kan samensmelten met de omgeving; het individu is niet langer het middelpunt, maar onderdeel van het grotere geheel. Het is een verschuiving waarin de blik op het individu plaatsmaakt voor het zoeken naar een gevoel van verbondenheid.
![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
|---|---|---|---|
![]() | ![]() | ![]() |
De Poolvulkaan
Een gedicht van J. Slauerhoff
Barre verlatenheid
Duldde ik eeuwen reeds
In gelatenheid,
Trotsch en uitgebrand.
Wolken sneeuwen steeds,
Zwaar en eindeloos;
Wit en eindeloos
Ligt het poolland rond.
't Laaiend Noorderlicht
In staalharden nacht
Houdt in mij de hoop
Dat een langre schicht
Mij inééns losscheurt uit mijn krater
En in vlammenvloed
Al het eeuwig ijs
Smelt tot groen, schuimbekkend water,
Waar ik rood en donker uit verrijs.
![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
|---|
Hongersteen (2024)
hongersteen (de), grote steen of rots die bij extreem laag water zichtbaar wordt in de rivierbedding of op de bodem van meren. De benaming ontstond omdat men vreesde voor hongersnood als gevolg van een rampzalige droogte.
(...) ‘Kijk mama,’ zegt de jongen, ‘als ik hem nat maak, dan lijkt het net of ik kan toveren.’ Hij steekt een vinger in zijn mond, veegt wat spuug op de steen en houdt hem met een groots gebaar omhoog. In het midden glimt een donkere vlek, diep grijs met bruine spikkels. De jongen brengt hem dicht bij zijn rechter oog, kijkt heel serieus en denkt na. Hij zit op zijn hurken in een stroom van stenen. Al twee maanden is er geen wolkje aan de lucht. Door de rivieren stroomt weinig tot geen water. Schepen kunnen er niet meer door, oogsten mislukken en reactoren van kerncentrales moeten worden stilgelegd. De droogte dreigt de ergste in honderden jaren te worden. (...)
Hongersteen (2024)
hongersteen (de), grote steen of rots die bij extreem laag water zichtbaar wordt in de rivierbedding of op de bodem van meren. De benaming ontstond omdat men vreesde voor hongersnood als gevolg van een rampzalige droogte.
(...) ‘Kijk mama,’ zegt de jongen, ‘als ik hem nat maak, dan lijkt het net of ik kan toveren.’ Hij steekt een vinger in zijn mond, veegt wat spuug op de steen en houdt hem met een groots gebaar omhoog. In het midden glimt een donkere vlek, diep grijs met bruine spikkels. De jongen brengt hem dicht bij zijn rechter oog, kijkt heel serieus en denkt na. Hij zit op zijn hurken in een stroom van stenen. Al twee maanden is er geen wolkje aan de lucht. Door de rivieren stroomt weinig tot geen water. Schepen kunnen er niet meer door, oogsten mislukken en reactoren van kerncentrales moeten worden stilgelegd. De droogte dreigt de ergste in honderden jaren te worden. (...)
![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
|---|---|---|---|
![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
Abstract
![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
|---|---|---|---|
![]() | ![]() |
Overig
![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
|---|---|---|---|
![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
![]() |
Portretten (2025-...)
In dit lopende project portretteer ik naaste familie en vrienden. De portretten zijn figuratief en herkenbaar; iedereen die geportretteerd wordt, blijft duidelijk te identificeren. Tegelijkertijd gaat het project verder dan puur realisme: kleur, compositie en penseelvoering worden bewust ingezet om de persoonlijkheid, emoties en verhalen van de geportretteerden zichtbaar te maken.


















































































